من پدیرفتم شکست خویش را پند های عقل دور اندیش را

من پذیرفتم که عشق افسانه است ایـــن دل درد آشـــنا دیوانــــــه است مــی روم شـــاید فراموشـــت کـــنـم در فراموشــی هــم آغوشــت کنـــم مـی روم از رفتــــن مــن شـــاد باش از عـــــــذاب دیـــدنــــــــم آزاد بـــاش آرزو دارم بفهمــــــــــــــــــــــی درد را تلخـــــــــی برخورد های ســـــــرد را آرزو  دارم  شبـــــی تنـــها  شـــــوی لحظه ای هم غصــه با غم ها شوی آرزو دارم  بفهمــــی  درد چیــــــست آنکه بشکســته دلـش از درد کیست آرزو دارم  دمـــی عاشـــق شــــــوی سینه سوز و هم دم مشکل شـــوی آرزو دارم بفهمـــی عشــــق چیست آنکه هر لحظــه به یادت بوده کیست مــن ســــخن کوتــاه  کنــــــم از آرزو آرزویـــــت بــــــــوده هـــــــــر دم آرزو مـــن که در بازی عشـــق باخـــته ام در کنـــج خرابه خانــــه ای ساخته ام در کـــنج خـــرابه به تو مـــن فـکر کنم با هر نفســـــم اســـم تو را ذکـر کنم با ذکـــر تو در دل آتــــش افروخـــته ام در بازی  عشـــق عاقبــت سوخته ام

پ.ن:من سکوت خویش را گم کرده ام  لاجرم در این هیاهو گم شدم . 

من که خود افسانه می پرداختم ,  عاقبت افسانه ی  مردم شدم !