X
تبلیغات
رایتل

خـــــاطرات کهــــنه و اشـــــعار نـــو

خاطرات کهنه و اشعار نو شمع خاموشی شب های من است تازه ام از این فضای دلپذیر یاد آن درمان غمهای من است. صهبـــــانــا

نویسنده: افسانه(TALE)
تاریخ: پنج‌شنبه 23 تیر‌ماه سال 1390 ساعت: 04:20 ب.ظ

                                                          

خداوندا کفر نمی گویم

پریشانم،
چه می‌خواهی‌ تو از جانم؟!
مرا بی ‌آنکه خود خواهم اسیر زندگی ‌کردی.
خداوندا!
اگر روزی ‌ز عرش خود به زیر آیی
لباس فقر پوشی
غرورت را برای ‌تکه نانی
‌به زیر پای‌ نامردان بیاندازی‌
و شب آهسته و خسته
تهی‌ دست و زبان بسته
به سوی ‌خانه باز آیی
زمین و آسمان را کفر می‌گویی؟؟
نمی‌گویی!

خداوندا!
اگر در روز گرما خیز تابستان
تنت بر سایه‌ی ‌دیوار بگشایی
لبت بر کاسه‌ی‌ مسی‌ قیر اندود بگذاری
و قدری آن طرف‌تر
عمارت‌های ‌مرمرین بینی‌
و اعصابت برای‌ سکه‌ای‌ این‌سو و آن‌سو در روان باشد
زمین و آسمان را کفر می‌گویی

نمی‌گویی!


خداوندا!

اگر روزی‌ بشر گردی‌
ز حال بندگانت با خبر گردی‌
پشیمان می‌شوی‌ از قصه خلقت از این بودن، از این بدعت.

خداوندا!

تو می‌دانی‌ که انسان بودن و ماندن

در این دنیا چه دشوار است،
چه رنجی ‌می‌کشد آنکس که انسان است و از احساس سرشار است

                                                                                           دکتر شریعتی


خداوندا دلم آئینه ی درد است و دست جان من سرد است و روحم عنقریب بال بگشودن و بغنودن به آن صحن و سرای جاودانی ...
خداوندا مرا بادرد پیچیدی ... بدردم گریه کردی و بر شادیم خندیدی و گفتی حافظت هستم... چراغ خانه ات هستم ...
تمام دردهایت را خودم درمان کنم ... ازمن بخواه و خوش گمان باش...

خداوندا مرا آنی که در عالم بدون تو چه بی پشت پناهم ... سایه ی آهم ... میان گودی چاهم ... تو ای ماهم مرا بی خویشتن مگذار و مگذر ...

خدایا بنده ات هستم ... همی شرمنده ات هستم ... مرایکدم به حال خویشتن مگذار و مگذر ...

مرا یکدم به حال خویشتن مگذار و مگذر

                                                       اهدایی استاد گرانقدر صهبانای عزیز

 

آرشیو

عزیزان افسانه
ابزارک های وبلاگ
تعداد بازدیدکنندگان : 331141
RSS


کد آهنگابزار وب مستر