X
تبلیغات
بازی تراوین
مــــرگ بر این ساعتِ بی هــــم بــودن

04:14 ب.ظ

احســـاســـاتی که شعـــر و متن مـــی شود ، برایم رضـــایت و آرامـــش به هـــمراه دارد ، نه مخـــاطبی دارد ! نه به دنـــبال مخاطـــبی می گردد...

  

 

لیلــــی تو ندیدی که چــــه با مــن کردند            مــــردم چــــه بــــلاها به ســــرم آوردنـــد
من از به جــــــــهان آمــــدنم دلــــــــگیرم            آمــــاده کنــــید جوخــــه را،مـــی مــــیرم
در آینــــه یک مــــردِ شکـسته ست هنوز            مرد اســـت که از پا ننشسته ست هنوز
یک مــــرد که از چشمِ تو افتاد شـکست             مــــرد اسـت ولی خانه ات آباد،شکست 

ته مــــانده ی یــــک مــــرد اگــــر برگــردد             صــــادق،ســــگ ولــــگرد اگـــــر برگـــردد
  معشــــوق اگر زهــــر مهــــــــیا بکـــــــند            داوود نـــــــباشد کــــــــه دری  وا بکـــــند
  این خاطــــره ی پــــیر به هم مــــــی ریزد            آرایــــش تصــــویر بـــه هــــم مـــــــی ریزد 

بعــــد از تو به دنیــــای دلــــم خنــــدیدند             مــــــردم به ســــراپای دلــــم خــــندیـــدند
در وادیِ مــــن چشــــم چرانــــی کردنـــد            در صحــــنِ حَــــرم تکــــه پرانــــی کـــــردند
در خانه ی من عشــــق خدایــی می کرد           بانــــوی هنــــر،هنرنــــمایی مــــــی کــــرد 

 بعــــد از تو جــــهانِ دگری ســــاختـــه ام            آتــــش به دهــــانِ خــــانه انــــداخـــــته ام 

من پای بدی هـای خــــودم مــــی مانــم             من پــای بدی هــــای تو هــــم می مانــم

اِی تُــــف به جــــهانِ تا به ابد غــــم بودن             اِی مــــرگ بر این ساعتِ بی هــــم بــودن
یادش همه جا هست،خودش نوشِ شما            اِی ننــــگ بر او مــــرگ بر آغــــوشِ شــــما
شمشیر بر آن دست که بر گردنــش است           لعنــــت به تَنــــی که در کنــار تنــش است
  

 

پ.ن ۱:اون طـــوریم که تو فـــکر می کنـــی نیست!شاید عاشـــقت بودم روزی ولی ببیـــن بی تو هـــم زنده ام زندگـــی می کنم…فقط گاهـــی در این مـــیان یادت زهـــر می کند به کامـــم زندگـــی را…همـــین!

  

 

پ. ن ۲:دلـــم به لمـــس خیالِ گـــاه به گاهت خـــوش بود این را هـــم نمی خواهـــی! خیـــالی نیست ؛آســـوده باش...خیـــالت هـــم برای خـــودت


جمعه 29 فروردین‌ماه سال 1393به قلم: افسانه(TALE)
کســی ســکوت مرا منفــجر نمــی کنــــد

07:42 ب.ظ

صــدای پـــای بهــــار شنیــده مـی شـــود امـا دل مـن بهـاری جـداگـانـه مـی خـواهد بهــارتــان مبــارک

 

بشـــکن سکوت خسته ام من را صـــــدا کن           من را زشـــرم تــــرس و نادانـــی جــــــدا کن
 
بشکـــن حقیـــقت در شکستن ریشــــه دارد          فرهـــاد هـــم بحـــر شکســـتن تیشـــــه دارد
 
بشـــکن پیـــاپـــی پیـــک افیــــــون و بـــــلا را           پیمـــــان آن گمـــــــــراه مــــــردان ضـــــــــلا را
 
بشـــکن غرور زخمـــی ام تا کـــی حقـــــارت           ننـــگ اســــــت آزادی برایـــــم تا اســــــــارت
 
بشکن به فریادم برس کس عاصــــــی ام کرد           آنـــجا به جور ناکســـان هم راضــــــی ام کرد
 
بشــــــکن حریــــم چتـــــر را از داد بـــــــــاران           دیگــــــر نـــــــــدارم حرمتـــی در یـــاد یـــــاران
 
بشکـــن اگر چه از شکستـــن خستــه باشی         همچـــون دری در انتظـــــار و بستـــــه باشی 
 
                                                         علی پاشایی

پ. ن 1:سکـــــوت من هیـــــچ گاه نشـــــانه ی رضایـــــتم نبود ! من اگر راضـــــی باشم ، با شـــــادی می خنـــــدم !< پ . ن 2: دنبــــــــــــالِ شاعــــــــــر شعـــــــــــــرهای مـــن نگـــرد تمــــــام حرف هایــــــــم رو نوشـــتِ توســــــت…!
چهارشنبه 28 اسفند‌ماه سال 1392به قلم: افسانه(TALE)

تمــــــام ناتمــام من بی تـــو تمـــام می شـــود

04:10 ب.ظ

 
   عشــــق آخر تیشـــــــه زد بر ریشــــه ام                 تیشـــه زد بر ریشـــه ی اندیشــــــه ام
    عشــق اگر این است مرتــد می شـــوم                 خوب اگـر اینست مـــن بد می شــــــوم
    بس کن ای دل نابســامانی بس اســـت                کـــافرم دیگر مسلمــــــانی بــس اســت
    در میــان خلـــق ســـر در گــــم شــــــدم               عاقبــــت آلـــــوده ی مـــــــردم شـــــــدم
    بعــــد از این با بی کســی خو می کنــم                هرچــــــه در دل داشتــــم رو می کنــــم
    من نمـــی گویــــم که خاموشـــم مـکــن                من نمــــی گویـــــم فراموشــــم مـــــکن
    من نمـــــی گویـــم کــه با مــن یــار باش                من نمــــی گـــویم مـرا غم خــــوار بـاش
    من نمی گـــویم,دگر گفتـن بـس اســـت                 گفتـــن اما هیـــچ نشنفتـــن بس اسـت
    روزگــــــارت بــاد شیـــرین!شـــاد بــــاش                 دســت کم یک شب تو هم فرهـاد بـاش
    آه!! در شــــــهر شــــــما یــــــاری نبــــود                 قصــــه هـــایـــم را خـــریـــداری نبــــــــود
    آســـمان خالـــی شـــــد از فـــریادتـــــان                 بیســــــتون در حســـــرت فرهـــادتـــــان
    کـــوه کنـــدن گــر نباشـــد پیشــــــــه ام                 بویــــــی از فـــرهــــــاد دارد تیــــــشه ام
    عشــــــق از من دور وپایـــم لنـــگ بـــود                 قیمـــتش بسیـــار و دستـــم تنـــــگ بود
    گـــر نرفتـــم هـــر دو پایـــم خستـــه بـود                 تیشـــه گــر افتـــاد دستـــم بســـته بــود
    چنــد روزی هسـت حالـــم دیــدنی ست                حـــال مـــن از این و آن پرســـیدنی ست
    گــــــاه بر روی زمیــــــن زل مــــــی زنـــم                گـــاه بر حــــــــافظ تفـــا ئل مـــی زنــــــم
    حافــــــظ دیــــــوانه فالــــــــم را گرفــــــت                یـــک غـــزل آمـــد که حـــالـــم را گـرفــــت
    مـــا ز یـــاران چشــــم یـــاری داشتیـــــم               خـــود غلـــط بود آنچـــه می پنـــداشــتیم

  
                                                         شاعر: ؟؟؟؟ 
 
پ. ن۱: رد پای کســــی که آرامشــــم را گرفته بود،دنبــــال کردم... به خود رسیــــدم!... هیچ کــــس به اندازه ی خــــودم روزگــــارم را سیــــاه نکــــرد.... 
 
پ .ن ۲:واقعــــی و مجــــازی ندارد..آن جــــا قدم به قدم به مــــرگ نزدیک می شــــوم.. اینجا کلــــمه به کلــــمه ..

شنبه 28 دی‌ماه سال 1392به قلم: افسانه(TALE)

وارث تمـــوم اضـــطراب هایـــم ســـلام

04:34 ب.ظ

     
    از حقایــق ذهــن ما پوشیــــده اســت              کم کســی بطن جهان را دیــده اســـت
    دوســت دارم جــمله ای عــــنوان کنــم             از چــــه رازش را ز تــو پنــــــهان کنــــــم

    ســایه باشــد این جهـــان افســانه دان             آن چــــنان تاثــــیر کــــی دارد عــــــیان؟
    ادعــا ان گــونه فعـــل ما شــــده ســت             حاصــل نیــک و بدش بر پا شــده ســت

    مــــن به درکــــم شــک نبــردم ذره ای              عمـــــر باشــــد یــــک دهانـــــک دره ای
   غــم نخــور از آنچــه بر ماضـی گذشــت              تا ندامــــت همــــدمت نتـــوان نشـــست

   خاطــــرات کهنــــه ات را تــــازه کــــــــن              از ســـــر نو کیـــــل خــــود انــدازه کــــن
    بهــره ای را کــــو بدیــــنجا می بــــــری             تو نگیـــرش جــــان حقــــی ســرســـــری 

   گــر به عقــل خــود توســــل می کنــی             پای عشــــقت را تــو در گــــل می کنــی
   لحــظه ای شــک بر غــبار پــشـت کــن             لب بگز دســـتان خــــود را مشـــت کــــن

   اشتیــاقت را دو چنــــــدان کــن فــــزون             جامـــــــه درانــی کــــــن و بگـــــذر ز دون
   تا ببــــیند شــــوق بــــــی اندازه اســت             پــــای تــو در شــــاه راهــی تازه اســــت

   غــرق در درــیای احســان می شــــوی             لاجــــرم در جمــع مستــان می شــــوی
   نیــست تابــــــم تــا فزونــــتر گویمــــــت             پــس یقیــــن در انــجمن مــی جویمــــت 
 
          شاعر: عبدالحمید حقی(شاگرد زنده یاد فریدون مشیری) با تشکر فراوان از ایشان 


پ.م 1:مهـــــــــــــــم نیست اکــــــــــنون زندگــــــی ام چگـــونه می گــــذرد ، عاشق آن خاطـــــراتی هستم که تصادفـی از ذهــنم عـبور میکنند و باعـــث لبخــــــــندم می شـــــوند !


پ.ن 2: دیـگـــر نه اشـکـــهایــم را خــواهـی دیــد نه التـــمـاس هـــایم را و نه احســـاســات ایــن دل لـعـنـتـی را…به جـــایِ آن احســـاسی که کُـــشـتـی درخـتـی از غــــرور کـاشـتم…
 

دوشنبه 25 آذر‌ماه سال 1392به قلم: افسانه(TALE)
خوشــــم با ایــــن همــــه دیوانگــــی هــــا

03:52 ب.ظ

 

یکــــــی دیوانه ای آتــــش برافروخــــت               در آن هنــگامه جان خویش را ســـوخت

همــــه خاکســــترش را بــــاد می برد               وجــــودش را جــــهان از یــــاد می برد

تو همچون آتشی ای عشـ-ـق جانسوز               من آن دیــــوانه مـــــرد آتــــش افــــروز

مــــن آن دیــــوانه ی  آتــــش پرســــتم              در این آتش خوشــــم تا زنده هسـتم

بــــزن آتــــش به عــــود استــــخوانــم               کــــه بوی عشــــق برخیــــزد ز جـــانم

خوشــم با ایـــن چنیـــن دیوانه گی ها              که مــی خنـــدم به آن فــــرزانه گی ها

بــــه غــــیر از مــــردن از یـــــــاد رفــــتن             غبــــاری گشتــــن و بــــــر بــــاد رفــــتن

در ایــــن عالــــم سر انجــــامی نــــدارم             چــــه فرجــــامی که فرجــــامی نداریـــم

بیــــــا آتـــش بـــزن خاکســــــترم کــــــن              مســـم در بوتـــه ی هســـتی زرم کـــن
 
 
 فریدون مشیری 
 
پ.ن ۱ :تا وقتی از کسی...مطمئن نیستی ،باهاش خاطره نَســــاز .تــــــقــــــــاصِ خـــــاطـــــره ، جـــــــنـــــون است  
 
پ.ن ۲ :روی کـــــــــفنـــــم بنویسید:موریانه ها ، زهر مارتان این تـــــــن که می خورید پر از حـــــــســــــرت های شیـــــرین بود

شنبه 16 آذر‌ماه سال 1392به قلم: افسانه(TALE)

بـــزن بـــاران که احســـاسم کنـــد درد

05:30 ب.ظ

                    

               بـــزن باران کــه ایـــن دل پر هـــیاهوســت          بـــزن بـــاران بــزن  تـــا خـــانه ی دوســت  

 

               بـــزن بـــاران کـــه دل دیـــوانـــه گشـــــته           بـــزن ایـــن دل دگـــــر ویرانــــــه گشـــــته  

 

               یـــزن بـــاران کـــه عـــمرم رفتـــه بــر بـــاد           بـــزن کـــه مـــن شـــدم مجـــنون فرهــاد  

  

               بـــزن بـــاران کـــه غـــم هایـــم بشــویی            بـــزن کــــــــه راه دور اســـت تـــا صـــبوری   

 

               بـــزن بـــاران کـــه این دل گشته بی تـاب           کــــه از درد فراقــــــش رفتــــــه در خــواب  

  

               بـــزن بــــــاران بـــزن تـــــا کـــوی و بـــرزن           بـــزن ســـــیلی بـــزن بــــــر صـــــــورت زن   

 

              بـــزن بـــاران کـــه دیـــگر آخـــر راه ســـت           بـــزن بـــاران کــه ایـــن دل پـــر معــماست  

 

               بـــزن بـــاران کـــــــــه تــــــا او هـــم ببـیند          کــــــه از درد فـــــــــــراقـــش دل بمـــــــیرد   

  

               بـــــزن بــــــاران مــــــــرا دیـــوانه ام  کـــن           در ایـــن ســـرمای شــب بارانـــی ام کـــن  


                                                                ع- فلاح 

 

پ.ن ۱: ســـالها بعــد، یــاد تو از خاطــرم خواهــد گذشــت و نخــواهم دانســت کــجایی اما،آرزوی مــن برای خوشبــختی تو، تــو را درخــواهد یافت و در بر خــواهد گرفــت و احــساس خــواهی کــرد اندکی شادتر و اندکی خوشــبخت تری و نخــواهی دانســت کــه چــرا !!!!

 

پ.ن ۲ : آهســته بیــا چیــزی هــم ننــویس نظــر هم نــگذار همــان که بخــوانی بــس اســت مــن به بــی محــلی های تــوعادت دارم..


جمعه 8 آذر‌ماه سال 1392به قلم: افسانه(TALE)

دل مـــردابـــی مـــن

10:24 ق.ظ

     

تو مـــگر جـــان بدهـــی بر دل مــــردابی مــــن        تو مـــگر درک کنــــی حالت بی خــوابی مـــــن  

   
هــــمه جا پر شـــده از ظلمت و تاریکــی شـب        تـــو بیــا ماه بــشو در شــب مهتــــابــی مـــــن  
  
تو بـــیا سنـــگ بیانـــداز بـــــه دریاچـــــه ی دل        کــــه بــــه پــــرواز در آید تن مرغــــــابی مــــــن  
  
چقـــدر تشــــنه ی لالای پـر از خــــواب تـــــوام         که به پایان ببـــری قصــه ی بی خوابـی مـــــن  
  
هـــمه جا روشـــن و زیبا بـشـــود مـــثل بهــــار         اگــــر از راه رســـد لیلــــی چشــــم آبی مــــن  
 
      رضا جمشیدی 
 
پ.ن ۱:با رفتنت من چیز زیادی از دست ندادم . شبها گریه کردم و کمی هم دلم شکست. یه کم از آرام زندگی کردن فاصله گرفتم زیادی نشده باور کن... اما تو بیشتر از من باختی  *تو عاشق ترین قلب دنیا را باختی. *باورکن که هیچ کس به اندازه ی من عاشقت نمی شود. 
 
پ.ن ۲: دریا برای مرغابی تفریحی بیش نیست اما برای ماهی زندگی ست پس برای کسی که  عاشقانه دوستت دارد ماهی باش نه مرغابی!!!
 

پنج‌شنبه 30 آبان‌ماه سال 1392به قلم: افسانه(TALE)
مهــــر امــام حســــین (ع)

09:37 ب.ظ

برای شهادت  امام حسین (ع) حرارت و گرمایی در دل مومنان است

که هرگز سرد و خاموش نمی شود


پیامبر اکرم (ص)


پ.ن: خبر مرگ مرا با تو چه کس میگوید؟ آن زمان که خــــبر مرگ مرا از کســــی می شنوی روی تو را کاشکی

می دیدم.شــــانه بالا زدنت را -بی قید- و تکــــان دادن دســــتت  و تکان دادن سر را که عجــــیب ! عاقبــــت مــــرد؟



دوشنبه 13 آبان‌ماه سال 1392به قلم: افسانه(TALE)

هر ساله شوم زنده من زنده به پاییزم

08:33 ب.ظ

من زاده پاییـــــــزم پایــــیز غم انگیــــــــــــزم      صدغـــصه به دل دارم اما طــرب انگیــــــــــــزم   

  

 هر برگ درخــتی را اشکی ست که میریــــزم     هر قــطره بارانــــم عشقی ست که می بــارم  

    

 از داغ جفاکــــــــاری درمانــده لــــــــــــــبریزم   هر رنگ که می بینـی حرفیـست که می گویـم  

  

افسوس دراین گلـــشن طوفنده به پا خیـــــــزم    از مرگ هراسم نیست صــد شــوق به دل دارم   

 

از رنـــگ وریـــــا دورم از عشــــق پر از شـــورم    با کلک خیال انگیـــــز صــــد خاطره انگـــــــــیزم   

  

 هرساله شـــوم زنــــده من زنده به پاییـــــــــــزم  

 

شاعر:اکبر توفیق


پ.ن 1:هر کسی می تواند به زندگـــــی شما وارد شود و "بگــــــوید" چقـدر دوســـــتتان دارد. امــّـــا این فقــط از عهده یک شخص خیلی خـــاص برمی آید که در زندگی شما "بمــــــاند" و "ثابت کند" چقـدر دوستتان دارد


پ.ن 2:هر رابطه ای ؛ به هر دلیلی برایت تمام شد پی اش را دیگر نگیر .... هیچ شوک مصنوعی ، آدمها و رابطه های مرده را زنده نمی کند


شنبه 11 آبان‌ماه سال 1392به قلم: افسانه(TALE)

روزی کـــــه دیگـــــر نیســـــتم

03:58 ب.ظ

عــشـق روزی رهگذر می آیــد و من نیسـتم            صبح روزی ، پشــت در می آید و من نیستم

یک نفر دلواپســـم ایــن پا و آن پـا می کــــند            کــاری از من بـــلکه بر می آیـــد ومن نیستم

خواب و بـیداری خــدایا بازهــم سر می رسـد           نامـــه هایـم از ســفر می آیـــد و من نیسـتم

هرچـه می رفتـم به نبـش کوچـه او دیگر نبـود            روزی آخــر یــک نفـــر می آیـد و مــن نیستم

در خیــابان در اتــاقم روی کاغـــذ پشـــت مـیز             شــعر تــازه آنقـــدر می آیــد و مــن نیسـتم

بعـــد ها اطراف جــای شــب نشینی های من           بوی عشـــق تازه تــر می آیــد ومــن نیستـم

بعـــد ها وقتــی که تنــها خاطـراتم مانده است           عشــق روزی رهـــگذر مـی آید ومــن نیستم

میثم امامی

پ.ن ۱:دیــگـر هـوایِ بــرگــردانـدنـت را نــدارم.هــرجــا کــه دلــت مــی خــواهــد برو فــقــط آرزو مــی کـنـم وقـتـی هــوای من بـه سـرت زدآنــقـدر آســمــان دلــت بــگــیــرد کـه بــا هــزار شــب گــریــه چــشــمــانــت بــاز هــم آرام نــگــیــرد

پ.ن ۲: اگــر روزی دلــت لبریز غم بود گذارت بر مــزار کـــهنه ام بود بگــو این بی نصیــب خفــته در خــاک یه روزی عاشــق و دیوانــه ام بــــود

چهارشنبه 1 آبان‌ماه سال 1392به قلم: افسانه(TALE)
لاشـــه ی عاشقــــــی ام... بی وفایی توســــــت

04:38 ب.ظ

 

 

 چه طـــور شد بی وفـــایی یاد گرفتـــی؟            دل مــا رو شکـــسته فاب گرفتــــی؟ 

 

 تـــو این دنـــیا که عاشــق جـــا نـــداره              تو هـــم رفــتی منو تنــها گذاشــتی 

    

  زمــــونه بــی وفـــا نیســـت با وفایــــم               نکــن از قلـــب خـــود هــرگز جدایـــم 

 

بـــذار باشـــم تو اوج عاشـــقی هـــات             بخــوابم کنـــار بسـتر دلبستــگی هــات 

 

دلـــم تنــهاســت و تنـــهــاتــر نـــذارش              جـــدایـــی رو جـــدا از خـــود بـــذارش 

 

تــــو رفـــتی بی وفـــایی یـــاد گرفــــتی               دل مـــا رو به دســـت بـــاد گرفتــــی 

 

شـــدی ســاقی دلی را شـــاد کـــردی                 به دنیـــایی جدیـــد پــــرواز کــــردی 

 

     بـــیا دوری بــــــس کـــن بـــی وفـــــایم               

 

برایـت آغـــوش عشـق مــی گشـــــایم          

 

 

   ر. داودی  

 

پ.ن ۱ :مـــــــن عاشقـــانـــــه هایـــــــم را روی همیـــــــــن دیـــــــــوار مجـــازی می نویســــــــم  از لـــج خــــــــودم . که ترســــــــــیدم و نتــــــــوانســـــــــتم  ایـــــــن هــــا را واقعـــــــی بــه تو بگویم   

 

پ.ن ۲: گــــاهی وقــــت ها باید یــــقه احساســــتو بگــــیری بزنــــی تــــو گوشــــش بهــــش بگی تا   الان هرچی کشــــیدم به خاطــــر تو بوده ..


شنبه 20 مهر‌ماه سال 1392به قلم: افسانه(TALE)